Fes, laatste installment

Gidsen zijn rare mensen. Nou ja...wij waren in ieder geval wel enigszins verbaasd over de onze. Eerst nog even het verhaal over hoe we eraan zijn gekomen, want daar was Marijt gisteren een beetje overheen gesprongen. Wij wilden een officiele gids, dus wij gingen met zn drietjes naar de syndicat d'initiative. Daar vertelden ze ons dat een gids inderdaad 120 voor een halve dag was, maar dat we ook voor het vervoer van de ville nouvelle naar de medina moesten zorgen, en ook vor de reis terug. Aangezien wij geen auto tot onze beschikking hadden en met zijn drieen waren betekende dit dat we heen en terug twee taxis zouden moeten betalen. Nou zijn die taxis niet duur, maar het zou toch de prijs van 120 naar 160 opkrikken. Wij vonden dit enigszins belachelijk, en liepen weg. Buiten werden wij toen benaderd door een besnord lannetje dat ons wel, zoals we binnen hadden voorgesteld, in de medina wilde ontmoeten. hij had een of ander pasje, maar we twijfelen nu enigszins of hij echt een officiele gids was.

Vanochtend vertrokken wij dus monter naar Fes el-Bali (=de oude stad, = de medina), en troffen snorremans daar inderdaad aan. De tour kon beginnen. Hij raffelde zijn verhaaltje over de geschiedenis af, en vroeg vervolgens wat we wilden zien. Uhm, zeiden wij, nou, de tanneries bijvoorbeeld, en wat handicraft shops? Met als achterliggende gedachte natuurlijk, u bent toch de gids? Hij gidsde ons even snel de highlights langs, waarbij het vooral opviel hoe streng hij was over foto-opportunities. En daarna? winkel na winkel na winkel, allemaal erg leuk en met een uitleggend praatje van de winkelmensjes, maar elke keer weer dat we niets kochten werd het gezicht van onze gids een graadje zuurder. Bij de leerlooierijen heb ik het kleinst mogelijke portemonneetje gekocht (wel iets dat ik nodig had, muntjes vallen altijd uit de mijne), en Kevin heeft, nadat hij eerst had onderhandeld voor een tapijt en het vervolgend toch niet had gekocht, zich zo'n blauw touaregding laten aansmeren, maar dit was duidelijk genoeg. "If I know you are dutch, I never take you to medina", gromde het mannetje boos, maar wij vonden het wel prima.

De rest van de dag hebben we een beetje verdaan. We hebben een italiaanse ijsboer opgezocht, en vooral veel op de kamer geluierd. Ook het leergierige mannetje weer geholpen, trouwens, want die was gisteravond alleen weg te krijgen met de belofte dat we vandaag weer zinnetjes voor hem zouden vertalen. Morgen zijn we weer met z'n tweetjes, en gaan we naar alweer onze laatste bestemming in Marokko. Het gaat snel, en het is moeilijk te beseffen dat we zo laat volgende week alweer thuis zijn, maar heel erg vind ik het niet.

Marijt is Frans aan het kleppen met een local, en aan het proberen iets in het Frans te brabbelen.... Alles gaat hier nog steeds goed, en voor de zoveelste keer:

de groeten van H&M