Rabat

Wij roelen en kunnen geen uitroepteken vinden. We zijn namelijk in Rabat, en zonder al te veel kleerscheuren (al lijkt ons hoofd opeens twintig cm lager te zitten). De nachttreinreis verliep best redelijk, Hedwig lag in coma, Marijt na halftwee ook min of meer. De trein kwam maar een kwartier te laat aan, en we vonden m.b.v. vriendelijke christenen die ons tijdens het de weg wijzen even wilden bekeren de haven. We hadden natuurlijk wel precies de verkeerde ferrymaatschappij uitgekozen: de boot was "bad" en we moesten wachten tot 11 of 12 uur. De boot vertrok uiteindelijk om 12:30. We begonnen ons al zorgen te maken over treinaansluitingen, maar haalden opgelucht adem toen het twee uur vroeger bleek te zijn in Marokko. In Tanger aangekomen was onze eerste prioriteit eten, en Marijt heeft dan ook kennisgemaakt met het overheerlijke Marokkaanse brood. De trein bleek lastig, maar een bus vetrok om 14:30, en dat ging eigenlijk perfect. Hij stopte niet helemaal in het centrum, maar als een kleine taxi je voor 1.60 euro wel naar het youth hostel wil rijden is dat geen probleem. De tassen liggen daar nu, wij zijn in een amateuristisch aandoend internetcafe met het toetsenbord aan het worstelen. Zometeen pizza, en dan: DOUCHE (uitroepteken)

Hier even Marijt. Ik kan niet overweg met die toetsenbord en dat kan me niet schelen, dus fill in the blanks. Euuhh.... gisteren pizza was mislukt. Het werd Mac, dus dat gaan we vandaag goedmaken. We hebben een stempel van Marokko in ons paspoort (again exclamation mark). En we hebben good cop bad cop gespeeld bij een man die met ons een taxi wilde delen. Ik was de bad cop, dqt begrijp je vast wel. Hedwig deed heel lief in het Frans, en ik deed net of ik het niet begreep, maar dqt viel weer qlles mee. Als ze nou nog iets langzamer gaat...

Dat was het weer, morgen ooievaars kijken en meer blogspot nieuws.

H&M