Rabat 3

Alweer de laatste echte dag in Rabat. Het moet gezegd worden, we hebben nu ook wel zo ongeveer alles gedaan wat er te doen valt.

Allereerst gisteren: gisteren was namelijk cool. Die festiviteiten voor de dag van de troon? Die bleken precies voor het Hostel te zijn. Overal politie en dranghekken, maar wij mochten erdoor. We zaten toch nog vrij ver van de eigenlijk "arena" waar het eigenlijke spektakel was af, maar wel vlakbij de soldaatjes en muzikanten enzo die zich aan het voorbereiden waren. Eigenlijk was dat nog veel leuker om te zien, want de voorstelling bestond vooral uit ruitertjes die een gedeelte (geen idee welke, door de afstand en het kabaal was de verteller niet echt te verstaan) van de Marokkaanse geschiedenis naspeelden. Vrij repetitief, iets dat ik me ook nog wel uit de geschiedenislessen in Marokko kon herinneren (ook het enige, om eerlijk te zijn). Nadat ik had gevraagd of ik van een aantal gecostumeerde mannetjes/jongetjes een foto mocht maken werd het pas echt leuk. Onmiddelijk kwamen de andere toeristen, met camera, entousiast eropaf, maar nog grappiger was dat ons toen ook gevraagd werd of we op de foto wilden. Resultaat: er zijn nu meerdere leden van de garde nationale die een foto van zichzelf met ons in hun fototoestel/telefoon hebben. Er staat er ook een op de camera van Marijt, echt cool.

's Avonds was het couscous voor mij en tajine voor Marijt. Eigenlijk wilde ik couscous met lam, en Marijt tajine met kefta, maar de ober bleef nee schudden tot we allebei op kip uitkwamen. Het was trouwens de enige keer dat het obertje nee zei, de rest van de tijd schudde hij enthousiast ja, ook bij de vraag of er misschien iemand in de buurt was die wél Frans kon.

Voor het relaas van vandaag geef ik de pen metaforisch door aan Marijt. Nog een dingetje: wij willen graag weten of we gelezen worden, wij zijn namelijk maar kleine meisjes die heeeeeel graag bevestiging willen. Dus als je dit leest, laat een commentje achter!

H.