Rabat 3

Alweer de laatste echte dag in Rabat. Het moet gezegd worden, we hebben nu ook wel zo ongeveer alles gedaan wat er te doen valt.

Allereerst gisteren: gisteren was namelijk cool. Die festiviteiten voor de dag van de troon? Die bleken precies voor het Hostel te zijn. Overal politie en dranghekken, maar wij mochten erdoor. We zaten toch nog vrij ver van de eigenlijk "arena" waar het eigenlijke spektakel was af, maar wel vlakbij de soldaatjes en muzikanten enzo die zich aan het voorbereiden waren. Eigenlijk was dat nog veel leuker om te zien, want de voorstelling bestond vooral uit ruitertjes die een gedeelte (geen idee welke, door de afstand en het kabaal was de verteller niet echt te verstaan) van de Marokkaanse geschiedenis naspeelden. Vrij repetitief, iets dat ik me ook nog wel uit de geschiedenislessen in Marokko kon herinneren (ook het enige, om eerlijk te zijn). Nadat ik had gevraagd of ik van een aantal gecostumeerde mannetjes/jongetjes een foto mocht maken werd het pas echt leuk. Onmiddelijk kwamen de andere toeristen, met camera, entousiast eropaf, maar nog grappiger was dat ons toen ook gevraagd werd of we op de foto wilden. Resultaat: er zijn nu meerdere leden van de garde nationale die een foto van zichzelf met ons in hun fototoestel/telefoon hebben. Er staat er ook een op de camera van Marijt, echt cool.

's Avonds was het couscous voor mij en tajine voor Marijt. Eigenlijk wilde ik couscous met lam, en Marijt tajine met kefta, maar de ober bleef nee schudden tot we allebei op kip uitkwamen. Het was trouwens de enige keer dat het obertje nee zei, de rest van de tijd schudde hij enthousiast ja, ook bij de vraag of er misschien iemand in de buurt was die wél Frans kon.

Voor het relaas van vandaag geef ik de pen metaforisch door aan Marijt. Nog een dingetje: wij willen graag weten of we gelezen worden, wij zijn namelijk maar kleine meisjes die heeeeeel graag bevestiging willen. Dus als je dit leest, laat een commentje achter!

H.

Rabat

Wij roelen en kunnen geen uitroepteken vinden. We zijn namelijk in Rabat, en zonder al te veel kleerscheuren (al lijkt ons hoofd opeens twintig cm lager te zitten). De nachttreinreis verliep best redelijk, Hedwig lag in coma, Marijt na halftwee ook min of meer. De trein kwam maar een kwartier te laat aan, en we vonden m.b.v. vriendelijke christenen die ons tijdens het de weg wijzen even wilden bekeren de haven. We hadden natuurlijk wel precies de verkeerde ferrymaatschappij uitgekozen: de boot was "bad" en we moesten wachten tot 11 of 12 uur. De boot vertrok uiteindelijk om 12:30. We begonnen ons al zorgen te maken over treinaansluitingen, maar haalden opgelucht adem toen het twee uur vroeger bleek te zijn in Marokko. In Tanger aangekomen was onze eerste prioriteit eten, en Marijt heeft dan ook kennisgemaakt met het overheerlijke Marokkaanse brood. De trein bleek lastig, maar een bus vetrok om 14:30, en dat ging eigenlijk perfect. Hij stopte niet helemaal in het centrum, maar als een kleine taxi je voor 1.60 euro wel naar het youth hostel wil rijden is dat geen probleem. De tassen liggen daar nu, wij zijn in een amateuristisch aandoend internetcafe met het toetsenbord aan het worstelen. Zometeen pizza, en dan: DOUCHE (uitroepteken)

Hier even Marijt. Ik kan niet overweg met die toetsenbord en dat kan me niet schelen, dus fill in the blanks. Euuhh.... gisteren pizza was mislukt. Het werd Mac, dus dat gaan we vandaag goedmaken. We hebben een stempel van Marokko in ons paspoort (again exclamation mark). En we hebben good cop bad cop gespeeld bij een man die met ons een taxi wilde delen. Ik was de bad cop, dqt begrijp je vast wel. Hedwig deed heel lief in het Frans, en ik deed net of ik het niet begreep, maar dqt viel weer qlles mee. Als ze nou nog iets langzamer gaat...

Dat was het weer, morgen ooievaars kijken en meer blogspot nieuws.

H&M

Schoenenzaken

Het blijkt dat mijn wandelschoenen in Martel staan. Handig. Aangezien nieuwe kopen alleen maar voor veel blaren zorgt heb ik besloten een paar lekkere hardloopschoenen dat ik nog had staan mee te nemen. Op mijn sneakers kan ik ook prima lopen, maar ik denk dat je voor de afwisseling gewoon twee paar schoene meemóet.

In heuglijker nieuws: het hostel in Rabat is geboekt, wat betekent dat de hele eerste week in feite vastligt. Morgen probeer ik Essaouira en Meknes nog een keer, en als het niet lukt zal het vast ook wel goed aflopen.

R, S, J & H (ik ben te lui om alle namen op te schrijven, en never mind dat deze zin al drie keer zo lang is als hun namen samen) zijn terug! Ik heb ze allemaal behalve Joren al gesproken, het klinkt alsof ze het echt heel leuk hebben gehad, op de terugreis na.

Ik heb echt ontzettend zin in onze vakantie. Nog 1 dagje werken, en dan pakken om te verkassen naar het huis van Alexander.

Nog 6 dagen!

H.

Hostels en Amandelen

Nog 7 dagen!

Marijt heeft een vervelende amandel, die net dit moment heeft uitgekozen om ontstoken te raken. Bleh, maarja, ze belt vanmiddag te dokter en het lijkt er niet op dat onze plannen echt in gevaar komen.

Gisteren heb ik zo'n beetje heel marokko rondgebeld. Typisch genoeg nam 3/4 niet op: bereikbaar zijn voor klanten, neh, die zijn toch alleen maar lastig. In Casa namen ze wel op, en daar is het hostel dus gereserveerd. In Fes werd er ook opgenomen, daar kon je niet reserveren maar volgens de zeer aardige man die ik aan de telefoon kreeg waren er genoeg goedkope dingen in de buurt mocht het hostel vol zijn. Eva is ook gebeld: ze klaagde vooral over het weer, maar we waren natuurlijk uiterst welkom. En daar is een zwembad!

Nog 7 dagen...

H.

switcheroo

We gaan het rondje nu de andere kant op doen, om de hitte voor het einde te reserveren. Dus: Madrid, Algeciras, Tanger, Rabat, Casa, Essaouira, Marrakesh, Meknes, Fes, Tanger, Algeciras, Madrid. In Marrakesh kunnen we bij vrienden van mijn ouders, Eva en Roland, logeren. En ze hebben een zwembad!

Ik heb vandaag van mamma een handig handtasje gekregen, ook voor op reis. En het verdienen gaat lekker! Marijt heeft al naar madrid gemaild voor een youth hostel daar, en ik ga binnenkort wel rondbellen voor Rabat etc.

Nog maar drie weken en 1 dag....Ik kan niet wachten!